برآمد باد صبح و بوی نوروز

به کام دوستان و بخت نوروز

مبارک بادت این سال و همه سال

همایون بادت این روز و همه روز

ای کسانی که مامور کفن ودفن من هستید:

مرا در تابوت سیاه زندگی بگذارید تا مردم بدانند که هر چه سیاهی در این دنیا بود به ارث بردم

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا بدانند از این دنیای خالی چیزی به ارث نبردم

چشمان مرا باز بگذارید تا مردم بدانند کورکورانه از این دنیا نرفته ام

پس از رفتن من چند تا قاب یخ به صورت صلیب بر سر قبرم بگذارید تا با تابش اولین افتاب

اب شود تا او برایم اشک بریزد

نمي دانم كه اين جامه سياه رنگ را بر تنم كرد ودفتر عشق دلم را پاره كرد

نمي دانم جنس آن از چه بود از سنگ از فولاد كه حسرت آخرين نگاهش دل مرا مي سوزاند

پاكي چشمه دلم را با بي رحمي گل آلود كرد

من او را مانند مادري كه فرزندش را مي پرستد دوست داشتم ولي او به من رنگ سياه نفرت را ياد داد

رنگي را كه فقط در لحظه مرگ ببينم آن ابر سياهي بود كه بر من باريد

تا مرا از خاك بيرون بكشد

و مرا علف هرز جلوه دهد

ميان اين همه همدل تنها تو را مي خواهم

تو را كه رويت چون شب مهتاب است

نگاهت چون گل خورشيد

صدايت همچو آواز است

و چشمانت همچو دريا

و قلبت جايگاه عشق واحساس است

و من چون عاشقي مجنون به عشقت

زنده خواهم بود وتنها با تو

با آن قلب سرشاراز عشق

سخن آغاز خواهم كرد وخواهم گفت:

اين را تو را عاشقانه دوستت مي دارم بهتراينم

ديشب خيال روي تو با من مي گفت

اين روزها دوباره توبرميگردي

ديشب تمام ستاره ها را با دستم خاموش كردم

وقتي فهميدم ماه را به اتاقت برده اي

نيست در دنيا زمن بيچاره تر

نيست قلبي از دلم صد پاره تر

مي دانم شبي باز خواهي گشت

وتمام كوچه هاي قلبم را

لبريز از عطرآمدنت خواهي كرد

يك بار خواب ديدن تو به تمام عمر مي ارزد

پس نگو روياي دور از دسترس خوش نيست

قبول ندارم گر چه به ظاهر جسم خسته است

ولي دل دريا يست تاب و توانش بيش از اين هاست

دوستت دارم و تاوان آن هر چه باشد. باشد

دوستت خواهم داشت

بيشتر از ديروز باكي ندارم از هيچ كس و هر كس كه تو را دوستت دارم "عزيز‌"

او كه رسيد نغمه دل مرا نواخت

دلم لرزيد و با نگاهای او همراه گشت

تازه يافته بودام يك همدم يك همراز

اما هر كسي هست نگاهايش با من غريبه است

وسنگيني گامهايش را حس مي كنم

كوبيده مي شود برروح وجانم

شايد با نگاه ديگري همراز گشته

ويا رفيق نيمه راه شده

اما همچنان در حسرت آن نگاهها لحظه شماري مي كنم

اي انتظار تا كي ادامه خواهي داشت

واگر به پايان برسي چگونه مي توان زيست؟!....

هر چي آرزوي خوبه مال تو

هر چي كه خاطره داري مال من

اون روزاي عاشقونه مال تو

اين شباي بي قراري مال من

منم مو حسرت با تو واشدن

تويي و بدون من رها شدن

آخر غربت دنياست مگه نه

اول دوراهي آشنا شدن

تو نگاه آخر توآسمون خونه نشين بود

دل تو شكسته بودن همه قصه همين بود

مي تونستم با تو باشم مثل سايه مثل رويا

اما بيدارموبي تو مثل تو تنهاي تنها

هر چي آرزوي خوبه مال تو....

در فكر نگاه تو بودام كه يك قطره اشك داغ بر روي صورت سردم غلطيد در آن قطره زيباي من نوشته بود:

" بنام آنكه عشق را آفريد "

از روزي كه چشمان من به مبارزه با چشمان پر درخشش تو افتاد سخت در عالم رويا شدم .

چه كنم كه نه شاعرم كه در وصف تو شعر بگويم نه نويسنده اي كه بتوانم آن چه را كه در وجودام رخ مي دهد برايت توضيح دهم.

اگر شاعر بودم تو را يگانه معبود خويش تعبير مي كردام

اگر باغبان بودم تو را در بهترين مكان قلبم مي كاشتم.

خانه اي خواهم زد از سپيدي پاكي

سقف ان مهتاب است

همه اسباب آن عشق است و هوايي از تو

عميق ترین نگاه را از ميان چشمان

درياي ات به ساحل قلبم نشاندي

چو دريايي آبي وآرام دوستت دارم